Column: een dag in het Dierenland

Deze column werd geschreven door Bram Bogaerts

Vrolijk genieten ze van de eerste lentedagen, de dieren van het Dierenland. Op dagen zoals deze vergeet iedereen de moeilijke tijden die achter hen liggen en de moeilijke tijden die nog zullen volgen. Het is ondertussen maanden geleden dat Nero, het elegantste varken van de groep, trots de overwinning uitriep na de ‘Slag van 541 dagen’ tegen Barabbas. Barabbas was het meest olijke varken, het varken dat het eerst de macht claimde, nadat de dieren de heerschappij van de bourgeoisie in het Dierenland overnamen. “Alle dieren zijn gelijk”, was toen het motto. Niemand zou nog minderwaardig zijn. De sociale crisis van het Dierenland zou eindigen. De lasten zouden verdeeld zijn. Iedereen zou gelijk zijn.

De warmte van de eerste lentezon mag dan misschien de gemoederen sterk bedaren, maar de weg naar vandaag was niet zonder problemen. Steeds moesten de dieren op hun hoede zijn voor een eventuele terugkomst van de bourgeoisie. Nero moest dan weer het meeste vrezen voor een terugkomst van Barabbas, die nog lang niet definitief verdwenen was. Want Barabbas nam zelfs een andere gedaante aan, om zo terug de macht te grijpen. Nero zou alles doen om Barabbas te doen verdwijnen. Barabbas was namelijk gevaarlijk voor de stabiliteit van het Dierenland en zou er voor zorgen dat de hanen, de meest arme dieren van het Dierenland, hard zouden moeten werken voor hun levenstandaard. De hanen waren de favorieten van Nero, met hen had hij een zeer goede band. Men moest alles in de strijd gooien voor het welbevinden van de hanen.

De druk van Barabbas was niet het enige probleem. Tijdens de barre wintermaanden kwamen de dieren voor het eerst tot het besef dat de heerschappij van Nero niet de meest ideale was. Veel dieren hadden geen dak boven hun hoofd en vroren buiten bijna dood. “Het is de schuld van de bourgeoisie, die met hun grote sommen geld nu warm in hun zetel zitten”, preekte Nero, waarna hij zelf verdween in de luxueuze vertrekken van het Dierenland. Alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn meer gelijk dan andere.

Meer en meer begonnen de varkens zich zoals de vorige heersers te gedragen. De schuld van de problemen lag bij de bourgeoisie en bij Barabbas, en het oplossen van de sociale crisis was de belangrijkste zaak aller zaken. Om de andere dieren te sussen, gaven de varkens een klein deel van hun dagelijks rantsoen af. Het veranderde niet veel aan hun levenswijze, maar de andere dieren konden zo niet meer klagen. “Kijk eens hoeveel wij voor jullie willen opofferen”, zeiden de varkens dan smalend. Veranderingen in het voordeel van de varkens werden stiekem doorgevoerd en gedane beloftes werden vergeten. Niet alle varkens waren tevreden met die manier van werken, maar van Nero mocht er geen verdeeldheid zijn. Alle snuiten in dezelfde richting. Iedereen is gelijk.

De lentezon verdwijnt achter de horizon en de dieren van het Dierenland maken zich klaar voor de nacht. Voor de eerste keer kunnen ze aangenaam buiten slapen. Er is geen reden om te klagen, want de varkens beloven dat het goed gaat met het Dierenland. Nero beschermt iedereen. Nero kunnen we vertrouwen. De dieren leggen zich knus langs elkaar en staren naar de heldere sterrenhemel. Iedereen samen, want iedereen is gelijk. En Nero? Die legt zich in zijn bed in de luxueuze vertrekken van het Dierenland, ver van de andere dieren. Buiten slapen is niet aan hem besteed.

Nieuw kansspelbeleid: de vrijheid op het internet onder druk!

Sinds 1 januari 2012 is er in België de nieuwe wetgeving inzake kansspelen van toepassing. Deze wet is een stuk uitgebreider dan haar voorganger en stipuleert nu ook regels omtrent mediaspelen, internetkansspelen en weddenschappen. Echter is de kansspelwet niet enkel in omvang gegroeid, ze is ook een heel stuk strenger geworden, zo streng dat wij ons de vraag durven te stellen of er geen sprake is van een zekere concurrentievervalsing.

Heden heeft de Belgische kansspelencommissie slechts aan vier casino websites een goedkeuring verschaft, een 100-tal andere goksites zullen door de commissie naar de illegaliteit verbannen worden. Deze regulering is dus bijzonder streng en een echt buitenbeentje binnen de Europese Unie. België is, van de drie landen die een regelgeving hiervoor kennen, het land met de strengste. “Vreemd”, denken wij dan, in andere landen is er geen regulering en bij ons werkt men voortaan met een whitelist die beheerd wordt door de kansspelcommissie. Inderdaad, dé commissie die wij allemaal nog goed kennen van het hele belspellendebacle. Als wij iets uit deze story onthouden hebben over deze instantie, dan wel dat zij geen zuiver vest blijkt te hebben.

Het ligt dan ook voor de hand wanneer men zich zou afvragen of de strikte regulering van deze sector – die rechtschapen liberalen uiteraard afkeuren – werd ingevoerd ten voordele van de burgers danwel de bedrijven die nu minder concurrentie moeten vrezen. De vier bedrijven die heden een toelating hebben gekregen zullen alvast verheugd zijn met deze regulering. Om u immers een idee te geven: zo een kleine 200.000 Belgen wagen zich wel eens regelmatig aan een online partij poker, blackjack, roulette en dergelijke. Deze, laten we ze in dit geval treffend de big four noemen, zullen nu niet snel iets moeten vrezen voor nieuwe innovatieve spelers in de markt of van buitenlandse websites, die worden namelijk toch allemaal geblokkeerd. Wij durven dus te stellen dat deze nieuwe regelgeving ook uit de sector zelfde nodige beïnvloeding via lobbyisten gekend heeft. Immers hoe sterker de markt gereguleerd wordt, hoe minder vrij de markt kan werken en hoe moeilijker het wordt om te concurreren met bestaande, en in dit geval ook nog eens grote spelers. Het David en Goliath verhaal, maar in deze setting heeft Goliath ook nog eens de sympathie, namelijk deze van de overheid, met zich mee.

Als we ons even buigen over de praktische regelgeving van deze nieuwe kansspelwet, dan schiet volgende, absurde regel er wel tussen uit: om een legale website uit te baten is het vereist om een vestiging in België te moeten hebben, en daarnaast moeten de webservers waarop de webpagina draait zich ook eens in ons land bevinden. Wij stellen ons de vraag wat de logische verklaring voor zulk een regel kan zijn? Deze regel stelt in principe dat enkel fysiek in België gevestigde casino’s of speelhallen ook het recht hebben om een online goksite te mogen uitbaten. Als we het op Europees niveau bekijken:wat is er gebeurd met het vrij verkeer van diensten, goederen, gelden en personen? Sinds wanneer mogen Europese bedrijven vanuit hun thuisland niet meer in België opereren? Het enige wat wij in deze specifieke regel herkennen is een zogenaamde entry barrier, een toetredingsdrempel om concurrenten af te weren.

De absurditeit van de kansspelregulering is daarboven alom. Ten eerste is een blokkade van een pokerwebsite bij providers Telenet en Belgacom even hilarisch als deze van de torrentwebsite The Pirate Bay . Wie de websites toch wil kunnen bereiken stelt zich immers eenvoudig weg een andere DNS-server in op zijn computer of router – een werkje dat amper 5 minuten in beslag neemt – en kan de sites weer bereiken via de ‘geblokkeerde’ domeinnaam. Er zijn verschillende DNS-servers die vrij van reguleringen zijn, het beste voorbeeld hiervan is Google Public DNS. Wel dient er opgemerkt te worden dat Belgen die op, volgens de commissie, illegale website een partij spelen, zich strafbaar maken. Ten tweede is de vereiste om fysiek aanwezig te zijn in ons vaderland niet waterdicht. Indien een internationale speler zijn website laat uitbaten door een Belgisch casino, dan is de kous reeds af.

Op deze plaats gebied ons onze eerlijkheid ook volgende mededeling te maken: de hosting van deze website wordt mede mogelijk gemaakt door, jawel, online casino’s die u in staat stellen online een partij poker, blackjack, en dergelijke te spelen.

Stereotype Europa volgens…

Yanko Tsvetkov, een Bulgaarse designer, heeft een aantal ludieke stereotypenkaarten van Europa gemaakt. Eens een andere manier om de geopolitiek te bekijken. Wij willen jullie deze kaarten dan ook zeker niet ontzeggen.
Hier alvast “Europe according to the USA”, waarbij duidelijk wordt dat de Amerikanen bijvoorbeeld Noorwegen, Zweden en Finland beschouwen als de Socialistische Unie, Polen enkel een bufferzone is tegen het communistische gevaar uit Rusland, en Oostenrijk het land is van de Apfelkuchen.

Europe According to the United States of America

Europe According to the United States of America

Alle andere kaarten vinden jullie terug op de website van Tsvetkov.